Laatste Nieuws

‘Leuke dingen blíjven doen, ondanks beperkingen’

 

Tonneke Vermeer woont al 23 jaar met haar man Simon Kuipers in Tanthof. En ze zijn niet van plan snel te verkassen naar een verzorgingswoning. En dat hoeft ook niet; mede dankzij de Blijverslening. 

“Moet je eens kijken: vrij uitzicht aan de voorkant, en groen uitzicht in de zomer aan de tuinkant. Alsof je buiten woont, in plaats van midden in de stad.” Vermeer maakt duidelijk dat ze nog flink wat jaren wil blijven wonen waar ze woont. Maar dan moet ze, als chronische herniapatiënt wel de trappen op en af zien te komen. “Hernia is één van mijn kwaaltjes. Ik heb net – voor de tweede keer – een rugoperatie achter de rug, want de hernia veroorzaakte uitstralingspijn naar mijn benen. Ik kon nog maar 50 tot 70 meter lopen. En op handen en voeten de trap op – dat werd een steeds riskantere onderneming. Bovendien begon ook de ziekte van Parkinson op te spelen.”

‘Leuke dingen blíjven doen, ondanks beperkingen’

Traplift?

Tijd voor een verzorgingswoning? “Ik dácht het niet!”, zeggen Vermeer (67 jaar) en Kuipers (71) vrijwel in koor. “We hebben gezocht naar oplossingen voor dit probleem”, zegt Kuipers. “Een traplift bijvoorbeeld. Maar ja, dat kost gauw € 10.000, en op onze leeftijd krijgen we daar niet snel een lening voor, tenminste, niet tegen een acceptabele rente. Vorig jaar hebben we een afspraak gemaakt met een Wmo-consulent van de gemeente – kijken wat de mogelijkheden zijn.”

Meer dan € 5.000

Half mei kwam de Wmo-consulent op huisbezoek. Zij bracht daarbij alle woningaanpassingen in kaart die nodig zijn om zo lang mogelijk zelfstandig te kunnen wonen. “Ook onze badkamer zou moeten worden aangepast, maar dat is op dit moment totaal niet nodig”, zegt Kuipers. “Maar goed, de kosten: méér dan € 5.000, de maximale vergoeding die de Wmo biedt. Vallen de kosten hoger uit, kom je in aanmerking voor een verhuiskostenvergoeding van zo’n € 2.750 – die je ook kunt gebruiken om je huidige woning aan te passen.”

Rolstoel en parkeerontheffing

De Wmo-consulent had wel een rolstoel voor Vermeer geregeld. “Daar waren we blij mee, en onze kleinkinderen ook – ‘Nu kan oma ook mee naar de dierentuin!’ En we gingen niet bij de pakken neer zitten, maar maakten nog een afspraak om te kijken of we misschien nog mogelijkheden over het hoofd hadden gezien.”

Naast Wmo ook: Blijverslening

Deze vervolgafspraak werd in juli gehouden. En daarna ging het rap. “Vanuit de Wmo kwamen we in aanmerking voor een verhuisvergoeding – die we ook voor de traplift konden gebruiken”, zegt Kuipers. “En de Wmo-consulent wees ons op een andere mogelijkheid: náást de Wmo biedt de gemeente ook een Blijverslening aan, voor als er kosten gemaakt moeten worden om onze woning aan te passen zodat we er langer kunnen blijven wonen – een traplift dus, in ons geval. Wij zijn even wezen rekenen en waren er snel uit: dóen!”

Zelf blijven doen

Eind november werd de traplift geplaatst. En nu? “Nu ben ik een ander mens geworden!”, zegt Vermeer. “Of eigenlijk: mijn oude ik. Ik heb meer energie gekregen. Sta nu weer elke dag vrolijk op. De eerste woordjes die ik als baby kon zeggen, waren: ‘zélf doen!’ En daar ben ik nog steeds van. Natuurlijk, ik heb wat beperkingen, maar die weerhouden mij er niet van leuke dingen te doen – te blíjven doen.”




Terug
vrijdag 2 februari 2018 08:33:19 Categorie: Laatste Nieuws Ingezonden door: Rob